[ vooraf ]
---
Schandaal Park ’44
---
Laat de Stadskrant uw mening horen

Een sober jubileum
---
[ recensies ]
---
Verstaanbare maar niet wereldschokkende Boeijen
---
De donkere toekomst van gentechnologie
---
[ verder ]
---
|Column|
Intrigant

---
Nijmeegse Zaken
---
Kort en bondig
---
[ cartoon ]
---
Cartoon Rob Derks, augustus 2002
---
Steeds meer kranten stappen over op het formaat van De Nijmeegse Stadskrant
---
[ meest gelezen ]
---
Artikel:
Jubeljaar - deel 1
Editie: februari 2007

---
Artikel:
Eddie en Alex van Halen
en hun Nijmeegse wortels <
Editie: februari 2011

---
Artikel:
Niet de Grotestraat maar de Nonnenstraat
Editie: mei 2009

---
Artikel:
Vlegels, maar wel aardige vlegels Editie: juli 2013

---

De donkere toekomst van gentechnologie

door Arnout Drent

Het historische jaar 1982 gaf leven aan menige film, zo ook aan Blade Runner. Het verhaal speelt in het L.A. van 2019. Een tijd waarin Tyrell Corporation hoogtijdagen viert met het creëren van humanoïde robots, replicants genaamd. Deze creaties zijn sterker en intelligenter dan mensen, geprogrammeerd met andermans herinneringen en missen aanvankelijk emoties. Om de risico’s die eventueel gepaard gaan met het ontwikkelen van emoties te voorkomen, kennen de replicants slechts een levensduur van vier jaar. Ze worden gebruikt voor de slavenarbeid op buitenaardse koloniën. Na een opstand is het hen verboden op aarde te komen op straffe van de dood. Retirement, pensionering, wordt het in de film genoemd. Een speciale politie-eenheid, de blade runners, moet de replicants opsporen en uitschakelen.

Rick Deckard, gespeeld door Harrison Ford, is een ex-blade runner die door zijn voormalige baas wordt teruggehaald om vijf ontsnapte replicants onder leiding van Roy Batty (Rutger Hauer) te laten pensioneren. Daarbij wordt hij bijgestaan door Rachael (Sean Young), Eldon Tyrells assistente. Zij is een replicant zonder dat ze zich daar bewust van is. In zijn nek gehijgd door concullega Gaff (Edward James Olmos), begint Deckard met tegenzin aan zijn laatste klus.


Regisseur Ridley Scott had de sciencefiction-horrorhit Alien al achter zijn naam staan, maar kon met de oorspronkelijke versie van Blade Runner in de VS aanvankelijk op weinig succes rekenen. Pas na tv-uitzendingen en de video-uitgave en vooral nadat Scott een director’s cut uitbracht, kreeg de film zijn cultstatus.

Critici zagen de film als een combinatie van neo-noir en cyberpunk: in de film lijkt het continu nacht en regent het bijna onafgebroken en het contrast is groot tussen hoogwaardige technologie en laagwaardige mensen. De gebruikte technieken en special effects blijven ook anno 2007 nog goed overeind staan. Met name de irisscantest, gebruikt om de replicants te ontmaskeren, is visionair gebleken bij persoonsidentificatie.

Kritiek destijds gold voor de weinig toegevoegde waarde van Fords voice-over commentaar van een hardop denkende Deckard. En inderdaad, zijn commentaar kauwt onnodig voor wat de kijker zelf al uit het verhaal kan halen. Het weglaten van de voice-over komt het einde ook ten goede. Een opener einde laat meer aan de eigen verbeelding over en vormt paradoxaal genoeg een beter slot. Wel is een korte eenhoornscène in Deckards droom toegevoegd. Het verwijst naar het van aluminium gevouwen eenhoorntje dat Gaff bij Deckards appartement achterlaat nadat hij besloot Deckard en Rachael te laten ontkomen. Veel kijkers speculeerden over de symboliek ervan: een verwijzing naar Deckards vermeende replicantenbestaan. Maar speculeren speelt een hoofdrol bij de ethische discussie over leven en dood en vormt bovendien de inspiratie voor sciencefiction.

Blade Runner
Regie: Ridley Scott
VS 1982

 

Webmaster: Joris Teepe