[ vooraf ]
---
Hoe klimaatvriendelijk is Nijmegen? - deel 1
---
Hoe klimaatvriendelijk is Nijmegen? - deel 2
---
[ recensies ]
---
Groovende riffs en een vleugje psychedelica
---
Experimentele progrock van Nirika
---
[ verder ]
---
|Column|
Intrigant

---
Nijmeegse Zaken
---
Kort en bondig
---
[ cartoon ]
---
Informeel napraten met burgers blijkt in praktijk besloten borrel politici
---
[ meest gelezen ]
---
Artikel:
Eddie en Alex van Halen
en hun Nijmeegse wortels <
Editie: februari 2011

---
Artikel:
„Ik kan het filmen niet laten"
Editie: december 2007

---
Artikel:
Nijmegen woongroepstad van Nederland
Editie: juni 2004

---
Artikel:
Goudeerlijke NEC-fan steelt radioshow
Editie: december 2005

---

--==HOOR==--
Groovende riffs en een vleugje psychedelica

door Albert Santing

Na de afgelopen jaren met achtereenvolgens Groove Syndicate, Babelicious Allstars en Scotty! aan de weg te hebben getimmerd trad zaterdag 6 oktober Barbarella, de nieuwe band rond drummer en studiobaas Peter Onstein en diens vaste bassist Joost Reijnders, op in jongerencentrum Staddijk.

De band is ontstaan in de zomer van 2006 en bestaat verder uit Remco Verweij (gitaar) en Jody Peters (zang/gitaar). Afgeladen vol was het niet, het publiek bestond uit een man of dertig, maar mogelijk was het vroege tijdstip van 20:00 uur waarop de band geprogrammeerd stond daar debet aan.

Hoewel de band slechts enkele optredens achter de rug had, bleek hij verrassend goed ingespeeld. Buiten kijf staat dat deze jongens goed kunnen musiceren: wat timing, dynamiek en intensiteit betreft, zaten ze hoorbaar op dezelfde golflengte. Ook het zaalgeluid was, ondanks de reputatie van Staddijk als galmzaal, verrassend goed.
De enthousiaste zanger/gitarist Jody Peters in actie. Foto:Barbarella


De muziek van Barbarella deed nog het meest denken aan het soort pretentieloze jarennegentigrock dat we nog kennen van Kyuss, Masters of Reality en Fu Manchu, zelf overigens weer updates van typische bands uit de jaren zeventig als Black Sabbath, Hawkwind en Blue Cheer. Een sound die oud genoeg is om weer origineel te klinken en van lang genoeg geleden om dertigers en veertigers te kunnen behagen: lekker rockende muziek met ruige loopjes en stevig gitaarspel.

Voor de liefhebber van hardrock uit de jaren zeventig viel er in ieder geval veel te genieten. Groovende riffs en een vleugje psychedelica boven op krachtige drums en goed ondersteunend baswerk brachten bij vlagen optredens van Uriah Heep en Judas Priest in herinnering. Ook het uptempo werk kwam goed uit de verf. Een nummer als ‘Sissy’ was zelfs pakkend te noemen. Daarnaast wist de band van tijd tot tijd ook goed gas terug te nemen, waardoor een aangenaam onheilspellende sfeer werd opgewekt.

Drums, bas, en riffgitaar hadden echter de overhand, waardoor de gitaarsolo's en de leadzang jammer genoeg minder op de voorgrond traden. Splijtende gitaarsolo's en hoog boven de riffs uitkomende zangpartijen, zoals we die kennen van de ‘echte’ jarenzeventighardrock, werden dan ook node gemist. Om die reden wist de band niet geheel te overtuigen.

Toch is de band een belofte voor de toekomst: de gespeelde nummers waren gevarieerd genoeg om de aandacht tot het einde vast te houden. Daar komt het aanstekelijke enthousiasme van zanger Jody Peters dan nog bij. Kortom, een veelbelovende band die niet alleen naar een cd maar ook naar langere optredens voor een groter publiek doet uitzien.

 

Webmaster: Joris Teepe