„De tijden van de Sovjet-Unie met modelmensen, in modelwoningen, in een modelsamenleving herleven in de grijze massa van mannen als Jan van der Meer en Noël Vergunst.” Voordat u verder leest, probeer eerst eens te raden van wie deze hitsige beschouwing over het verkiezingsprogramma van GroenLinks afkomstig is. En nee, het is niet geschreven door een plaatselijke variant van het domme blondje dat zich met waterstofperoxide een arisch uiterlijk tracht aan te meten en wiens broer oproept niet op dit zwarte schaap in de familie te stemmen. En ook nee, dit is niet een van de vele onzinnige kreten die op GeenStijl verschijnen.

Dit gekwaak komt uit de koker van de in Duitsland wonende chef redactie stad van De Gelderlander die in een wekelijkse column zijn gedachtespinsels laat gaan. Deze uitgeburgerde Nijmegenaar die het Duitse dorpsleven verkiest boven het trots wonen in de oudste stad van Nederland, is er ook niet vies van om te dwepen met rasechte Nimwegenaren. Daarbij stellend dat inwoners van Nijmegen wier wieg elders staat de mond moeten houden.

Deze omhooggevallen sportverslaggever, die dagelijks vanuit Kranenburg met de auto naar de redactieburelen tuft in plaats van in de stad te wonen waar je werkt en over schrijft, blaat net zo gemakkelijk verwilderd door over het fileleed.

„De eerzame belastingbetaler die iedere dag braaf van A naar B en weer terug rijdt om zijn dagelijkse brood te verdienen en onze economie draaiende te houden wordt moreel veroordeeld als een halve crimineel die files veroorzaakt en het milieu verziekt.”

Dat er eerzame, hardwerkende belastingbetalers zijn die verstandig dicht bij hun werk wonen, ontgaat deze mannelijke hittepetit. Om vervolgens nog even door te toeteren: „Wie gewoon netjes werkt, wegenbelasting en bpm betaalt, heeft doodsimpel recht op goede filevrije wegen.”

In dat opzicht was Pim Fortuyn tenminste een realist. Hij verkondigde niets te doen aan de files. Want de file, dat ben je zélf. En meer asfalt maakt meer files.

Al met al geeft Jaap van Essen, want zo heet deze nota bene bij De Nijmeegse Stadskrant begonnen redacteur, met zijn columns een prima doorkijkje in het troosteloze gedachtegoed bij De Gelderlander. En dat verklaart meteen de rechtse journalistieke keuzes van het Nijmeegse katern bij de verslaggeving van de plaatselijke politiek.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat veel mensen De Gelderlander niet van harte lezen, maar slechts noodgedwongen vanwege het regionale dagbladmonopolie. Het is bepaald geen krant om verknocht aan te raken zoals Het Parool.

Misschien kan Van Essen zich maar beter weer alleen op sport toeleggen. Want met zo’n chef moet de directie niet vreemd opkijken dat De Gelderlander in oplage terugloopt doordat het aansluiting mist bij de Nijmeegse bevolking. Wie zich afvraagt waarom hij of zij zich zo vaak ergert aan de berichtgeving in De Gelderlander, vindt in de schrijfsels van de leidinggevende Van Essen het antwoord.

Om in de trant van Van Essen af te sluiten: dat er journalisten zijn die uit frustratie stemmingmakerij bedrijven in plaats van ingewikkelde problemen goed uit te leggen, dat is wat er echt fout is in medialand. Het is niet altijd even simpel.