[ vooraf ]
---
de Montage
---
[ recensies ]
---
Bambix lust er wel pap van
---
Bloedstollend echte fictie
---
[ verder ]
---
|Column|
Intrigant

---
Nijmeegse Zaken
---
Kort en bondig
---
[ cartoon ]
---
Mosquito
---
[ meest gelezen ]
---
Artikel:
Niets te koop, alles te geef Editie: juli 2013

---
Artikel:
Polderen over fietsen in de stad
Editie: maart 2007

---
Artikel:
Behoefte aan het oorspronkelijke
verdwijnt nooit
Editie: juli 2013

---
Artikel:
Zinloos gestraf

Editie: juli 2013
---


de Montage



Wanneer Nijmeegse politici praten over Nijmegen en zijn inwoners, dan luidt steevast een van de omschrijvingen dat er altijd zoveel wordt ge­nuild. Ervan uitgaande dat diezelfde politici zichzelf wel degelijk tot de Nijmegenaren rekenen, is dat nuilen hun dus ook bepaald niet vreemd. Nuilen over citymarketing, om maar een voorbeeld te noemen, over welke naam het beestje moet hebben om het product ‘Nijmegen’ te verkopen.

Burgemeester De Graaf breekt zijn hoofd over een nieuwe slogan. Als medeburgers moeten we dan met de beste man meedenken. Zo is in december de eerste ‘mooner’ gesignaleerd. Oftewel, een puber die uit balorigheid de wassende dan wel volle maan van zijn billen laat zien aan een ieder die dat vooral niet wil. Kwestie van even doordenken: we hebben de onschuldige Mariken al meer aandacht geschonken met een straat en standbeeld. En in haar kielzog ook die duvelse Moenen met eveneens een straat. Maak van die ‘moener’ een mooi tweede standbeeld en je hebt je reinste citymarketing. Per slot van rekening hebben we al café De Nieuwe Maan, en er zijn kansen voor het maanzaad-, zo u wilt moenzaad-, broodje.





Wellicht moet het college inzetten op ‘de VerLeidelijkste Stad’, dat is voor ‘nieuwste’ burger De Graaf ook een leuke knipoog naar zijn vorige woonstek. Of zoek de spellingswijze uit van de Batavieren voor Nijmegen en plaats dat op blauwwitte borden. Doet het al jaren goed in Fryslân.

Maar kom, citymarketing, alsof onze stad dat nodig heeft. Het schijnt namelijk heel goed te gaan met onze stad. De ondernemers klagen minder en zijn redelijk tevreden over het gemeentebestuur, Nijmegenaren in het algemeen zijn tevredener over de lokale politiek. Ondanks het schromelijk falende reďntegratiebeleid is het toch gelukt een recordaantal werklozen naar de arbeidsmarkt te dirigeren.

De burgervader heeft hoogstpersoonlijk als een ware generaal 150 keer pardon gegeven. Senioren komen eindelijk weer eens achter de geraniums vandaan nu ze gratis mogen bussen. Het milieu en het klimaat worden nu écht serieus genomen. En we doen héél hard ons best om Lent en Oosterhout in onze Nimweegse armen en harten te sluiten.

Een stad van materiële en immateriële weelde, en van welvaart. Daar moet iets van te maken zijn. Wel belangrijk: als je als stad dan toch pretentieus bezig wilt zijn, doe het dan ook goed. In dat licht is er eigenlijk geen andere slogan mogelijk dan: ‘Nijmegen, City of Wealth’. Gelukkig zijn niet alle ‘gezonde’ bordjes verdwenen. De Stadskrant heeft ternauwernood de hand weten te leggen op een van die pareltjes van de lokale marketingstrategie. Zie hierboven het belangeloze resultaat.

Tekst: Arnout Drent
Montage: Rob Mols

 

Webmaster: Joris Teepe