[ vooraf ]
---
Schandaal Park ’44
---
Laat de Stadskrant uw mening horen

Een sober jubileum
---
[ recensies ]
---
Verstaanbare maar niet wereldschokkende Boeijen
---
De donkere toekomst van gentechnologie
---
[ verder ]
---
|Column|
Intrigant

---
Nijmeegse Zaken
---
Kort en bondig
---
[ cartoon ]
---
Cartoon Rob Derks, augustus 2002
---
Steeds meer kranten stappen over op het formaat van De Nijmeegse Stadskrant
---
[ meest gelezen ]
---
Artikel:
Kort en Bondig

<
Editie: juli 2013

---
Artikel:
Eddie en Alex van Halen
en hun Nijmeegse wortels <
Editie: februari 2011

---
Artikel:
Linksom wandelen in het centrum
Editie: mei 2009

---
Artikel:
Niet de Grotestraat maar de Nonnenstraat
Editie: mei 2009

---

--== vooraf ==--

Schandaal Park '44

door Max van Wel

Dankzij kunstenaar Jac. Splinter is het troosteloze Plein 1944 in mei 2005 omgetoverd tot een aantrekkelijk deel van het centrum. Zo’n twee jaar moest het duren eer het zover was nadat in mei 2003 de gemeenteraad met de motie ‘van grijs naar groen in een handomdraai’ het college had opgedragen alle medewerking aan Splinters idee te geven. Van meet af aan werd Splinter met zijn initiatief van het kastje naar de muur gestuurd. Splinter kan daarover een avondvullend programma verzorgen, vol met bizarre en ontluisterende ervaringen. Het is aan zijn volharding te danken dat Plein 1944 toch groen werd en sindsdien helemaal opleefde tot een echt plein voor iedereen.

Afgelopen maand verscheen het rapport van de Gemeentelijke Rekenkamer over de gang van zaken rond dit project. De conclusies zijn snoeihard: „Onnodige bureaucratie én onevenredig hoge uitvoeringskosten”. Ook constateert de rekenkamer „dat het project Park ’44 ernstige tekortkomingen laat zien als het gaat om zorgvuldigheid en controleerbaarheid”. Dat mocht de rekenkamer ook zelf ondervinden: in het rommelige dossier dat de gemeente overdroeg, ontbraken essentiële stukken.

Wie het heldere rapport leest, moet huiveren over het voortdurende gesteggel. „Tijdens ons onderzoek hebben wij ons er in toenemende mate over verbaasd hoe een ogenschijnlijk zo eenvoudig project tot zoiets ingewikkelds kon uitgroeien”, schrijft de rekenkamer op het eind. Dat doet het klamme zweet uitbreken over de grote projecten van de gemeente.

Want al eerder haalde de rekenkamer vernietigend uit toen zij de geldstromen onderzocht bij de aanleg van de Mariënburg en de Waalsprong. De administratie was onvoldoende en in bijna alle gevallen ontbraken ondertekende stukken, constateerde de rekenkamer november 2003. Vaak was het een raadsel wie welke besluiten nam. Van het project Mariënburg was het dossier zelfs niet bijgehouden omdat het budget voor archiveren op was. Nog ernstiger was het oordeel van de rekenkamer over de Nijmeegse ambtenaren omdat die gekleurde adviezen gaven: „Het bestuur krijgt geen alternatieven te zien en kan vrijwel niet anders dan de voorgestelde richting van het ambtelijk advies volgen.” Anders gezegd: de ambtenaren ringeloren het linkse college door alles voor te bakken.

Beerput

Op de website www.park44.nl trekt Splinter de beerput over de gang van zaken achter de schermen nog wat verder open. Hij doet dat in de originele vorm van een woordenboek waarin hij ook de vele ambtenaren met wie hij te stellen had met naam en toenaam openbaar maakt. Dit hele schandaal biedt onderhand fascinerende stof voor een roman- of toneelschrijver.

Wie verwacht dat het college nu diep door het stof gaat, komt bedrogen uit. Ja, zegt het college, het had allemaal soepeler moeten verlopen. Om het vervolgens meteen weer ingewikkeld te maken door met een flink rijtje smoezen te komen over risico’s en problemen die simpel waren op te lossen. Met als uitsmijter voor het eigen falen nog het verwijt dat Jac. Splinter „niet de gemakkelijkste persoon” is, aldus een bijna in toorn ontstoken wethouder Hans van Hooft in de Raadskamer toen het rapport aan de orde kwam. Zoiets is beneden alle peil als de ander gewoon gelijk heeft. De kunstenaar, die zichzelf ooit benoemde als wethouder van leuke dingen voor de mensen, weet met zijn eigenzinnige humor als nar in de politieke arena de vinger op de gevoelige plek te leggen.

De uitspraak van het college dat het eerder „de regie” had moeten nemen, geeft aan dat het project niet van harte werd omarmd zoals de gemeenteraad opdroeg. Dat SP-wethouder Hans van Hooft dit nu allemaal op zijn bord krijgt, vindt Stichting Park ’44 niet terecht, want hij gaat alleen over het onderhoud. Over de tegenwerking bij de aanleg moet volgens de stichting PvdA-wethouder Paul Depla worden aangesproken. Met in zijn portefeuille Ruimte en Bouwen is hij met zijn ambtenaren ook direct betrokken bij de uitwerking van de gigantische bouwplannen op en rond Plein 1944 door projectontwikkelaar ING Vastgoed. Wellicht bestond de vrees dat een mogelijk succes van Park ’44 het volbouwen van dit centrumgebied ondermijnde.

Referendum

Vanaf de eerste dag bewees Park ’44 zijn bestaansrecht. Geen enkel grasveld in Nijmegen wordt zo intensief gebruikt. Op zomerse dagen zijn er meer mensen op te vinden dan in het op enkele minuten loopafstand gelegen Kronenburgerpark. Alle reden om te pleiten voor het behoud van Park ’44 en het aanpassen of desnoods overboord gooien van de bouwplannen van ING Vastgoed. Immers, meer dan 80 procent van de Nijmegenaren was drie jaar geleden bij de dubieuze meningspeiling niet bereid daarop te stemmen.

Ook de voorstemmers zijn bedot, want de nieuwe gebouwen vallen aanzienlijk hoger uit waardoor het verkleinde plein eerder een kille stenen binnenplaats wordt met weinig zon in plaats van een groen plein voor iedereen. Het oorspronkelijke ontwerp is ondertussen zodanig gewijzigd, dat de grondslag van de meningspeiling is verdwenen.

Met een beetje goede wil van het college kan zonder veel organisatorische sores tegelijk met de aankomende Provinciale Statenverkiezingen een serieus referendum worden gehouden of de Nijmegenaren Park ’44 willen behouden. En dan maar hopen dat de stemmachines betrouwbaar zijn.

 

Webmaster: Joris Teepe