[ vooraf ]
---
Sponsormisbruik
---
[ verder ]
---
|Column|
Dik Hout

---
Nijmeegse Zaken
---
Kort en bondig
---
[ Braams blik ]
---
Henk Braam kijkt naar Nijmegen
---
[ cartoon ]
---
Klant is koning in café's
---
[ meest gelezen ]
---
Artikel:
„Ik kan het filmen niet laten"
Editie: december 2007

---
Artikel:
Niet de Grotestraat maar de Nonnenstraat
Editie: mei 2009

---
Artikel:
„Als sportredactie waren we het buitenbeentje”
Editie: mei 2007

---
Artikel:
Mede mogelijk gemaakt door de kraakbeweging
Editie: 2009

---

--== vooraf ==--

Sponsormisbruik

door Max van Wel


Een stel uit Nijmegen fietste 4000 euro bij elkaar voor War Child, de organisatie die zich inzet voor door oorlog getroffen kinderen, zo meldde TV Gelderland op 14 november. In 6,5 jaar legden Peter Mak en Karin van Toor over de wereld 62.000 kilometer af, waarvan ze vanaf 2004 hun kilometers lieten sponsoren. Indrukwekkend? Niet echt. Van een journalist mag worden verwacht dat die behalve spellen, ook goed kan tellen.

Die 62.000 kilometer over 6,5 jaar komt neer op 26 kilometer per dag. Wielertoeristen doen dat in een uurtje en heel wat middelbare scholieren op streekscholen leggen dat dagelijks af. Om de hbs te bezoeken fietste voormalig minister Ella Vogelaar bijvoorbeeld elke dag 17 kilometer heen, en weer terug door de polder. Vooruit, de wegen en omstandigheden waren voor deze Nijmeegse globetrotters wellicht slechter, maar zij konden de hele dag verder vrij besteden.

En dan het astronomische bedrag van 4000 euro dat Peter Mak en Karin van Toor idealistisch vanaf eind 2004 via sponsors wisten binnen te halen voor War Child. Dat komt neer op een schamele 1,46 euro per dag per persoon. Ook bepaald niet iets om voor te applaudisseren. Met hun goedbetaalde werk hadden ze dat gemakkelijk kunnen missen. Aftrekbaar van de belasting.

Er is niets mis met een ondernemende zwerftocht per fiets om aan de dagelijkse sleur van luxe en files te ontsnappen indien je daar behoefte aan hebt. Als verhoudingsgewijs rijke westerling verkeer je nu eenmaal in die riante positie waarop asielzoekers die voor hun leven huis en haard moeten verlaten jaloers zijn.

Het is in zeker opzicht zelfs bewonderenswaardig dat dit reislustige duo de baan opzegde, de vrijstaande boerderijwoning verkocht, en de twee auto’s van de hand deed om met goed uitgeruste fietsen voor onbeperkte tijd de wijde wereld in te trekken. Een ander kiest voor de misplaatste zekerheid van een woekerpolis ten behoeve van de oude dag – die door de toenemende luchtvervuiling met fijnstof van het autoverkeer misschien niet eens wordt gehaald.

Maar overgiet je eigen geneugten alleen niet met een ideëel sausje van een goed doel zoals War Child. Zo maak je schaamteloos misbruik van oorlogskinderen om jezelf interessanter te maken. Want van meet af aan draaien hun fietswielen louter rond ter vervulling van Maks wens: „Overal naartoe; hoe vreemder, ruiger en stiller, des te beter”.

Het satirische programma Koefnoen hekelde een maand voor hun terugkomst met de komische sponsoractie ‘Rukken voor Rwanda’ dit soort praktijken op treffende wijze. „Masturberen is natuurlijk een tamelijk zinloze actie, maar als je weet dat iemand in Afrika daar óók van opknapt, geeft dat toch een onwijs goed gevoel.”

Waren Peter Mak en Karin van Toor écht bereid offers te brengen voor een serieuze financiële bijdrage, dan hadden ze beter in dit kikkerlandje hun levenswijze kunnen veranderen door slechts hun twee auto’s de deur uit te doen. De besparing door fietsend naar het werk te gaan, levert een veelvoud op van het nu o zo trots bereikte bedrag dat deze avonturiers anderen aftroggelden. En was meteen een prachtig voorbeeld om na te volgen.

Zie het fragment uit Koefnoen op YouTube.

 

Webmaster: Joris Teepe